| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Data urodzenia | 30 grudnia 1811 |
| Miejsce urodzenia | nieznane |
| Data śmierci | 28 kwietnia 1875 |
| Miejsce śmierci | Kraków |
| Zawód | chemik, aptekarz |
| Wykształcenie i kariera | |
| Wykształcenie | Gimnazjum św. Anny; Wydział Chemii UJ; studia w Berlinie |
| Akademicko | asystent; docent od 1849 |
| Kierownictwo | Apteka „Pod Złotą Głową” w Krakowie |
| Działalność i członkostwa | |
| Towarzystwa | Towarzystwo Naukowe Krakowskie (członek czynny od 1857) |
| Inne role | chemik sądowy; członek Komisji Balneologicznej i Fizjograficznej; Urząd Probierczy; radca Towarzystwa Domu Przytułku Pracy (od 1867) |
| Upamiętnienie | |
| Patronat | ulica w Krakowie, Dzielnica X Swoszowice |
Adolf Aleksandrowicz był związany z Krakowem zawodowo i publicznie. Prowadził aptekę, pracował na uczelni i przeprowadzał badania chemiczne wód mineralnych, które publikował w lokalnych rocznikach naukowych.
Życiorys i wykształcenie
Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Kontynuował naukę na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego, a następnie studiował w Berlinie. Po powrocie pełnił funkcję asystenta, a od 1849 roku pracował jako docent na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Równocześnie kierował apteką „Pod Złotą Głową” w Krakowie, łącząc praktykę aptekarską z działalnością dydaktyczną i badawczą.
Badania chemiczne wód mineralnych i publikacje
Przeprowadził analizę chemiczną wód mineralnych w szeregu uzdrowisk i miejscowości: Krynica, Szczawnica, Iwonicz, Rabka-Zdrój, Krościenko nad Dunajcem, Krzeszowice, Jaszczurówka w Zakopanem oraz Żegiestów. Wyniki badań opisał wraz z zastosowanymi metodami w Rocznikach Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.
Był członkiem Komisji Balneologicznej i Komisji Fizjograficznej, co związane było z jego pracami nad składem i właściwościami wód mineralnych oraz zastosowaniami leczniczymi.
Działalność publiczna, represje i funkcje samorządowe
Aktywnie uczestniczył w wydarzeniach krakowskich w 1846 i 1848 roku. W październiku 1848 wybrano go na radnego Krakowa. W 1861 roku wziął udział w delegacji do Wiednia, która zablokowała plany wyburzenia zabudowy między Wawelem a kościołem dominikanów.
W lipcu 1863 Rząd Narodowy powierzył mu funkcję naczelnika miasta Krakowa podczas powstania styczniowego. Austriackie władze aresztowały go i osadziły najpierw na Wawelu na 10 miesięcy, a następnie na 12 miesięcy w Ołomuńcu. Po zwolnieniu kontynuował działalność publiczną: został członkiem Izby Przemysłowo-Handlowej w 1866 oraz ponownie radnym w latach 1867 i 1872. Pochowano go na cmentarzu Rakowickim (kwatera LC, narożnik północno-zachodni).
