| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Tadeusz Abłamowicz |
| Data urodzenia | 2 lutego 1884 |
| Miejsce urodzenia | Nowa Wieś Narodowa (obecnie Kraków) |
| Data śmierci | 1940 |
| Miejsce śmierci | ZSRR |
| Zawód i role | |
| Zawód | Urzędnik bankowy |
| Rola wojskowa | Major rezerwy artylerii Wojska Polskiego |
| Wykształcenie | |
| Szkoła | C. K. Gimnazjum św. Jacka w Krakowie |
| Studia | Wydział Prawny Uniwersytetu Jagiellońskiego |
| Służba wojskowa | |
| Armia | C. K. Armia; Wojsko Polskie |
| Jednostki | 2 pułk artylerii fortecznej; 12 pułk artylerii ciężkiej; 205 pułk ochotniczy |
| Ordery i odznaczenia | |
| Wybrane | Krzyż Walecznych (2×), Złoty Krzyż Zasługi, Medal Niepodległości |
Tadeusz Abłamowicz urodził się 2 lutego 1884 w Nowej Wsi Narodowej. Był związany z artylerią w rezerwie i pracował jako urzędnik bankowy we Lwowie. Zginął w 1940 w ZSRR jako ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się jako syn Stanisława i Marii z domu Matuszewicz. Miał sześcioro rodzeństwa: Stanisławę, Marię, Piotra, Adama, Włodzimierza i Witolda. Edukację szkolną ukończył w C. K. Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, gdzie w 1902 zdał egzamin dojrzałości.
W 1906 ukończył studia na Wydziale Prawnym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a rok później otrzymał absolutorium. W czasie studiów angażował się w pomoc emigrantom z obszaru zaboru rosyjskiego.
Jak wyglądała jego służba wojskowa?
W latach 1906–1907 odbywał służbę jako jednoroczny ochotnik w 2 pułku artylerii fortecznej w Krakowie. W rezerwie korpusu artylerii fortecznej uzyskał stopnie kadeta, chorążego i podporucznika; w 1915 awansowano go do porucznika w rezerwie.
Na początku I wojny światowej mobilizowano go do macierzystej jednostki. Służył na froncie rosyjskim i serbskim do końca września 1916, a potem był instruktorem w baterii zapasowej. Od maja 1918 służył w 12 pułku artylerii ciężkiej jako dowódca baterii nadmorskiej.
Udział w konfliktach 1918–1920 i służba w rezerwie
W listopadzie 1918 powrócił do Lwowa i brał udział w obronie miasta podczas wojny polsko-ukraińskiej. 23 listopada 1918 został przydzielony do lwowskiego Dowództwa Artylerii WP. W lutym 1919 objął dowództwo baterii zapasowej 2 pułku artylerii górskiej w Krakowie.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej zgłosił się do służby i dowodził baterią w 205 pułku ochotniczym, walcząc od końca lipca do końca grudnia 1920. W 1922 zweryfikowano go w stopniu kapitana; później zatwierdzono go jako majora rezerwy artylerii ze starszeństwem od 1 czerwca 1919.
Praca w bankowości i działalność we Lwowie
Od 1908 pracował na stanowisku urzędniczym w Banku Krajowym we Lwowie. Po I wojnie światowej powrócił do pracy w bankowości; od 1921 ponownie był zatrudniony w Banku Gospodarstwa Krajowego. W latach 20. pełnił funkcje kierownicze i dyrektorskie, między innymi jako dyrektor Banku Ziemian we Lwowie.
12 lipca 1927 wybrano go prezesem komisji rozjemczej Giełdy Pieniężnej we Lwowie. W 1937 został wiceprezesem zarządu koła Związku Oficerów Rezerwy we Lwowie, gdzie pełnił także obowiązki skarbnika. W latach 1938–1939 otrzymał upoważnienie do parcelacji na obszarze województwa lwowskiego.
Aresztowanie, śmierć i upamiętnienie
Nocą 8/9 grudnia 1939 został aresztowany przez władze sowieckie we Lwowie. Przetrzymywano go w więzieniu na Zamarstynowie. W 1940 funkcjonariusze NKWD zamordowali go na terytorium ZSRR.
Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994; figurował na liście wywózkowej 55/4-46 pod numerem 1. Ofiary tej części zbrodni zostały pochowane na Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni, który otwarto w 2012.
Ordery i odznaczenia
Otrzymał wyróżnienia za służbę i udział w walkach, w tym:
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
- Złoty Krzyż Zasługi (28 czerwca 1929)
- Medal Niepodległości
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Odznaka pamiątkowa „Orlęta”
- Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry) z mieczami
- Krzyż Wojskowy Karola (Austro-Węgry)
- Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (Austro-Węgry)
