| Dane osobowe | |
|---|---|
| Pełne nazwisko | Efroim Alexandrowicz (Roman Aleksandrowicz) |
| Urodzenie | 30 kwietnia 1882, Kraków |
| Śmierć | 1940, ZSRR |
| Zawód i rola | |
| Zawód | adwokat, doktor praw |
| Stan wojskowy | major audytor rezerwy, Sąd Wojskowy |
| Wykształcenie | |
| Uczelnie | Wydział Prawa Uniwersytetu Lwowskiego (doktorat 1907) |
| Miejsce pracy | |
| Kancelaria | ul. Aleksandra Fredry 8, Lwów |
| Odznaczenia | |
| Ordery | Brązowy Medal Zasługi Wojskowej; Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 |
| Rodzina | |
| Żona | Helena z domu Dunikowska (bezdzietni) |
Roman Aleksandrowicz, urodzony jako Efroim Alexandrowicz, zdobył wykształcenie prawnicze i przez większą część życia pracował jako adwokat we Lwowie. Jego los zmienił się po agresji ZSRR na Polskę w 1939, kiedy został aresztowany i zginął w 1940.
Jak wyglądały początki życia i edukacja?
Urodził się 30 kwietnia 1882 w Krakowie w rodzinie Oskara (Ozjasza) i Rozalii (Rosy) z domu Spira. Kształcił się w C. K. Gimnazjum w Drohobyczu, gdzie w 1901 zdał egzamin dojrzałości. Następnie studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim i w 1907 uzyskał stopień doktora praw.
Jak przebiegała służba wojskowa i początki pracy zawodowej?
W 1906 odbył służbę jako jednoroczny ochotnik w 56 pułku piechoty i ukończył szkołę oficerów rezerwy. W 1907 mianowano go kadetem-aspirantem rezerwy, a do 1913 awansował na podporucznika rezerwy. Od 1913 pracował jako adwokat w Drohobyczu.
W sierpniu 1914 został zmobilizowany do armii austro-węgierskiej i przydzielony do 77 pułku piechoty. Pełnił funkcje komendanta stacji etapowej w Starym Samborze oraz komendanta magazynów mundurowych 2 Armii we Lwowie, a później w Odessie do końca I wojny światowej. W sierpniu 1915 otrzymał stopień porucznika.
Jak potoczyła się kariera międzywojenna?
W połowie 1919 przybył do Lwowa i podjął pracę jako referent prawny oraz zastępca dyrektora w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich. We wrześniu 1919 wznowił praktykę adwokacką i prowadził kancelarię przy ul. Aleksandra Fredry 8.
W 1920 wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do Sądu Wojskowego Okręgu Generalnego we Lwowie. W połowie 1920 służył w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 kwietnia 1920, a następnie przeszedł do rezerwy 17 kwietnia 1920. Ostatecznie uzyskał stopień majora rezerwy w korpusie oficerów służby sądowej ze starszeństwem od 1 czerwca 1919. Pozostał aktywny w środowisku prawniczym i w Związku Oficerów Rezerwy; w 1931 pełnił funkcję skarbnika wydziału Związku Adwokatów-Obrońców Okręgu Sądu Apelacyjnego we Lwowie.
Co wydarzyło się podczas II wojny światowej?
Po agresji radzieckiej w połowie września 1939 Aleksandrowicz został aresztowany we Lwowie przez władze radzieckie w jesieni 1939. Najpierw osadzono go w więzieniu Brygidki, a 9 lutego 1940 przeniesiono go do więzienia na Zamarstynowie.
W 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko umieszczono na Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994; figuruje na liście wywózkowej 55/2-81 pod numerem 22. Ofiary tej zbrodni pochowano na Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni, otwartym w 2012.
Jakie posiadał odznaczenia?
Aleksandrowicz otrzymał odznaczenia okresu austro-węgierskiego. Należały do nich Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej oraz Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913. Te wyróżnienia to pamiątka jego służby i udziału w służbach wojskowych przed odzyskaniem niepodległości przez Polskę.
