| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Jerzy Witold Aleksandrowicz |
| Urodzenie | 7 lipca 1936, Kraków |
| Zgon | 17 października 2018, Kraków |
| Zawód | lekarz, psychiatra |
| Tytuły naukowe | profesor nauk medycznych; profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego |
| Wykształcenie | |
| Ukończone szkoły | II LO im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie; Akademia Medyczna w Krakowie (1958); Uniwersytet Jagielloński, studia filozoficzne (1965) |
| Kariera | |
| Wybrane stanowiska | kierownik Zakładu Psychoterapii (1976–1992); kierownik Katedry Psychoterapii (od 1992); kierownik Ośrodka Leczenia Nerwic; specjalista wojewódzki ds. psychiatrii |
| Członkostwo i odznaczenia | |
| Członkostwo | Polskie Towarzystwo Psychiatryczne; Polskie Towarzystwo Filozoficzne; członek PZPR (od 1968) |
| Odznaczenia | Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2000) |
| Pochówek | |
| Miejsce | grob rodzinny, Cmentarz Rakowicki Wojskowy, Kraków (kwatera PAS D-wsch-2) |
Jerzy Witold Aleksandrowicz był polskim lekarzem i specjalistą w dziedzinie psychiatrii. Zajmował się psychoterapią akademicką i praktyczną oraz prowadził działalność naukową i dydaktyczną na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej jako syn Juliana Aleksandrowicza i Maryli z domu Tislowitz. W 1941 trafił do krakowskiego getta; wraz z rodzicami uciekł z getta i przeżył okupację. Doświadczenia z tego okresu opisał w pierwszym tomie książki Dzieci Holocaustu mówią....
Ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie. W 1958 zakończył studia na Akademii Medycznej w Krakowie, a w 1965 ukończył studia filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracę doktorską obronił w 1966, habilitację uzyskał w 1979, tytuł profesora nauk medycznych nadano mu w 1990, a profesorem zwyczajnym Collegium Medicum UJ został w 2001.
Kariera zawodowa i działalność kliniczna
W 1959 pracował w Szpitalu Psychiatrycznym w Jarosławiu, po czym podjął zatrudnienie na macierzystej uczelni. W 1962 uzyskał tytuł specjalisty I stopnia w psychiatrii, a w 1965 specjalisty II stopnia. W latach 1971–1976 prowadził Gabinet Psychoterapeutyczny w Szpitalu im. Stefana Żeromskiego w Krakowie.
Od 1976 do 1992 kierował Zakładem Psychoterapii, a w 1992 objął stanowisko kierownika Katedry Psychoterapii. W latach 1976–1982 pełnił funkcję specjalisty wojewódzkiego ds. psychiatrii w województwie nowosądeckim. W 1983–1984 był pełnomocnikiem ministra zdrowia i opieki społecznej ds. psychiatrii dla województw przemyskiego i krośnieńskiego.
Był związany z Polskim Towarzystwem Psychiatrycznym od 1959; w latach 1989–1995 przewodniczył zarządowi sekcji psychoterapii. Od 1964 należał do Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. W 1968 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
Wybrane publikacje
Opublikował podręczniki i monografie z zakresu psychoterapii i zaburzeń nerwicowych, między innymi:
- Psychoterapia : podręcznik dla studentów, lekarzy i psychologów (2000)
- Zaburzenia nerwicowe (1998)
- Nerwice : psychopatologia i psychoterapia (1988)
- Psychoterapia : poradnik dla pacjentów (1993, 2004)
- Psychopatologia zaburzeń nerwicowych i osobowości (2002)
- Psychoterapia medyczna : teoria i praktyka (1996)
Zmarł 17 października 2018 w Krakowie. Został pochowany 26 października 2018 w grobie rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim Wojskowym przy ulicy Prandoty.
