| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Karol Akerman |
| Data urodzenia | 24 lutego 1913 |
| Miejsce urodzenia | Kraków |
| Data śmierci | 10 czerwca 1987 |
| Miejsce śmierci | Düsseldorf |
| Wykształcenie i stopnie | |
| Uczelnia | Uniwersytet Jagielloński |
| Stopień naukowy | doktor nauk chemicznych (1961) |
| Zawód / role | |
| Zawód | chemik, wykładowca |
| Funkcje | dyrektor instytutów, kierownik katedry, pracownik naukowy |
| Rodzina i pochówek | |
| Żona | Celina z domu Milska (1917–1993) |
| Pochówek | cmentarz Wojskowy na Powązkach w Warszawie (kwatera 2C-7-12) |
Karol Akerman był chemikiem zawodowo związanym z przemysłem oraz pracą naukową. Po studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim pracował w przemyśle materiałów budowlanych i metalurgicznym, a po II wojnie światowej pełnił kierownicze funkcje w instytucjach przemysłowych i badawczych w Polsce. W późniejszych latach kontynuował działalność naukową w Niemczech i we Francji.
Jak wyglądał jego życiorys i kariera zawodowa?
Urodził się w Krakowie, dzieciństwo spędził w Trzebini, gdzie uczęszczał do Szkoły Ludowej. Po zdaniu matury w 1931 roku podjął studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego, które ukończył w 1936 roku. W okresie przed wybuchem II wojny światowej pracował jako chemik w cementowni „Firley” oraz w fabryce „Nad Kamienną”.
We wrześniu 1939 roku wyjechał do Lwowa i objął stanowisko starszego inżyniera w radzieckim Okręgowym Urzędzie Przemysłu Materiałów Budowlanych. W latach wojennych zatrudniano go przy różnych pracach przemysłowych; był też więziony w obozie pracy dla Żydów w Drohobyczu, z którego uciekł i ukrywał się przez rok. Po 1944 roku pełnił funkcje inżynierskie w zakładach przemysłowych w Drohobyczu i Rozwadowie.
Po repatriacji do Polski w lutym 1945 roku podjął pracę jako dyrektor techniczny Huty Cynkowej w Trzebini. W kolejnych latach zajmował kierownicze stanowiska w ministerstwach i zjednoczeniach przemysłowych, między innymi jako naczelny dyrektor Centralnego Zarządu Przemysłu Chemicznego w Gliwicach oraz dyrektor Instytutu Metali Lekkich w Skawinie. Jego działalność przyczyniła się do uruchomienia przemysłu chemicznego w PRL.
Gdzie prowadził badania i jakie miał publikacje?
W 1961 roku uzyskał doktorat na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie pracy pt. "Synteza sorbentów specyficznych z przeznaczeniem do produkcji koncentratów germanowych z przemysłowych elektrolitów cynkowych". W 1963 roku został kierownikiem Katedry Technologii Chemicznej na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz kierował Pracownią Radioizotopową na tej uczelni.
Akerman pracował też naukowo w Instytucie Badań Jądrowych w Warszawie. Od 1968 roku przebywał na stażu w Niemczech jako profesor wizytujący, a następnie pracownik naukowy w Instytucie Naukowo-Badawczym Izotopów w Düsseldorfie. Od 1972 roku wykładał także na paryskiej Sorbonie.
Do jego publikacji należą prace z zakresu technologii materiałów budowlanych, metaloznawstwa i metod z użyciem izotopów radioaktywnych. Wybrane tytuły to:
- Formy i znaczenie pomocy radzieckiej dla polskiego przemysłu chemicznego (ok. 1950)
- Gips (1951, wspólnie z Edwardem Zawadą)
- Materialbewegung in Drehöfen für das Krupp-Renn-Verfahren in den Berg- und Hüttenwerken „Sabinów“ (1961)
- Untersuchung des Jodierungsprozesses von Speisesiedesalz mit radioaktiven ¹³¹J (1962)
- Gips i anhydryt. Występowanie i zastosowania w przemyśle i w budownictwie (1964)
- Techniczne zastosowanie metody atomów znaczonych (1970)
Jakie otrzymał odznaczenia i jaka była sytuacja osobista?
Wyróżniono go kilkoma odznaczeniami państwowymi, między innymi Orderem Sztandaru Pracy I klasy (1951), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1950) oraz Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955). Otrzymał także Nagrodę Państwową I stopnia (1951) i II stopnia (1953).
Był żonaty z Celiną z domu Milska. Zmarł 10 czerwca 1987 roku w Düsseldorfie i został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 2C-7-12).
