| Podstawowe informacje | |
|---|---|
| Urodzenie | 3 marca 1911, Kraków |
| Śmierć | 30 lipca 2013, Kraków |
| Zawód | Chemiczka, wynalazczyni |
| Wykształcenie i praca | |
| Wykształcenie | Wydział Chemii, Uniwersytet Jagielloński |
| Pracodawcy | Krakowskie Przedsiębiorstwo Aptek; Zjednoczone Zakłady Chemii Gospodarczej Inco |
| Osiągnięcia | |
| Znana z | Tarcze do cięcia i szlifowania metali; kleje i pasty przemysłowe |
| Odznaczenia | Nagroda Państwowa I stopnia |
| Rodzina | |
| Dzieci | Syn Jerzy (ur. 1947) |
Janina Adamczyk zdobyła wykształcenie na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego i związała zawodowo swoje życie z przemysłem chemicznym w Polsce. W dorobku ma kilka opracowań produktowych stosowanych w gospodarstwach domowych i w motoryzacji oraz rozwiązania produkcyjne wdrożone w zakładach przemysłowych.
Życiorys i wykształcenie
Urodziła się w Krakowie w 1911 roku. Kilka miesięcy po jej narodzinach zmarła matka, a w 1916 ojciec zginął na wojnie, w związku z czym wychowywała się u ciotki i wuja. Przed II wojną światową ukończyła studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie poznała m.in. Józefa Cyrankiewicza i Edwarda Ochaba.
Jeszcze w 1939 roku wstąpiła do Związku Walki Zbrojnej w randze podporucznika i pełniła funkcję kuriera Komendy Głównej, przewożąc pieniądze i broń. W marcu 1941 została aresztowana i osadzona najpierw w więzieniu na Montelupich, a później w obozie koncentracyjnym Ravensbrück. W obozie była poddawana eksperymentom pseudomedycznym, m.in. miała wstrzyknięte wszy z tyfusem. Po wyzwoleniu wróciła do Krakowa pieszo.
Praca zawodowa i opracowane produkty
Po wojnie do końca lat 50. pracowała w Krakowskim Przedsiębiorstwie Aptek, przygotowując leki dla aptek i nadzorując ich produkcję. W latach 60. przeniosła się do Zjednoczonych Zakładów Chemii Gospodarczej Inco, gdzie pracowała w laboratorium kontroli jakości. Do jej obowiązków należało śledzenie mediów zachodnich i doskonalenie formuł produktów.
W pracy w Inco opracowała szereg nowych produktów i rozwiązań produkcyjnych. Wśród nich znalazły się pasta ścierna Automax, pomysły sprzedaży past do butów w tubkach oraz kleje w tubkach. Opracowała też tarcze do szlifowania i cięcia metali na szlifierkach, za co otrzymała Nagrodę Państwową I stopnia. Dla produkcji kleju w tubce uruchomiono nowy zakład produkcyjny.
Wokół pochodzenia formuły płynu do mycia naczyń „Ludwik” istnieją niejednoznaczności. Produkt zaczął powstawać po rozpoczęciu jej pracy, ale w zakładzie w Górze Kalwarii (1964) patent uzyskali inżynierowie Hanna Majchert i Zbigniew Korda. Janina Adamczyk nigdy publicznie nie wypowiedziała się na temat autorstwa tej formuły. Nie uzyskała osobistych patentów, ponieważ prawa do wynalazków przechodziły na pracodawcę; za swoje rozwiązania otrzymywała premie.
W późniejszych latach, pod koniec XX wieku, zamieszkała w domu pomocy społecznej. Miała syna Jerzego, urodzonego w 1947 roku.
