Włodzimierz Abłamowicz — dowódca pociągów pancernych

Włodzimierz Abłamowicz wywodził się z rodziny o pochodzeniu tatarskim. Zyskał doświadczenie wojskowe już przed I wojną światową, a później prowadził zarówno działalność bojową, jak i zawodową jako adwokat w Krakowie.

Życiorys i wykształcenie

Urodził się 2 listopada 1891 roku w Krakowie jako syn powstańca styczniowego Stanisława Abłamowicza i Marii z Matuszewiczów. Wychowywał się z sześciorgiem rodzeństwa. Ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, a w latach 1910–1914 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W 1914 został powołany do armii austro‑węgierskiej i przydzielono go do działu prawnego inżynierii wojskowej w Krakowie. W 1917 powrócił na studia i uzyskał stopień doktora prawa. W 1918 angażował się w ukrywanie byłych legionistów poszukiwanych przez władze zaborcze.

Kariera wojskowa i udział w powstaniach

Od 1912 działał w Drużynach Strzeleckich, a potem w Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie przyjął pseudonim "Tatar". 1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W grudniu 1918 dowodził oddziałem ochotników pod Lwów, walczył m.in. w rejonie Sądowej Wiszni.

We wrześniu 1919 objął dowództwo pociągu pancernego nr 15 "Paderewski" i brał udział w działaniach na Polesiu oraz w walkach z oddziałami litewskimi. W lutym 1920 został dowódcą pociągu pancernego nr 1 "Piłsudczyk" i operował na Polesiu, Wołyniu oraz Podolu. W maju 1921, w związku z wybuchem III powstania śląskiego, przybył na Górny Śląsk z dwoma pociągami pancernymi. Jako dowódca I dywizjonu pociągów pancernych prowadził atak na Kędzierzyn‑Koźle i dowodził dywizjonem obejmującym składy „Nowina‑Doliwa”, „Korfanty”, „Ślązak” i „Powstaniec”. Walczył także w rejonie Gogolina, Pyskowic i Gliwic. 26 sierpnia 1921 przeniesiono go do rezerwy.

Praca zawodowa, życie osobiste i losy po 1939

W 1922 zdał egzamin adwokacki i prowadził kancelarię adwokacką w Krakowie. Należał do Związku Peowiaków oraz do YMCA w Krakowie, w której pełnił funkcję wiceprezesa. Był żonaty, miał syna Krzysztofa Selima, urodzonego 15 maja 1928 roku.

W 1939 został zmobilizowany w kampanii wrześniowej. Podczas walk został ciężko ranny i stracił wzrok. W latach 1939–1945 przebywał na Węgrzech. Po wojnie powrócił do Krakowa i angażował się w działalność środowiska byłych powstańców śląskich. W latach 1948–1953 był więziony przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego. Zmarł 29 lipca 1974 po długiej chorobie. 2 sierpnia 1974 został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Ordery i odznaczenia

Do najważniejszych odznaczeń Włodzimierza Abłamowicza należał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 878 z 1922 roku. Otrzymał także Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, czterokrotnie Krzyż Walecznych, Medal Niepodległości (17 września 1932) oraz Śląski Krzyż Powstańczy i Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi. Był nosicielem odznaki pamiątkowej Polskiej Organizacji Wojskowej.